حدود یک ساله که دیگه همکار باباجون نیستم و توی بیمارستان کار میکنم و تقریبا ۲ شب در هفته شب کاری دارم. صبح که میام خونه اولین کاری که میکنم اینه که لباس تنت کنم و ببرمت بیرون و قدم زنان ببریم لپ لپ بخریم. البته معولا دست خالی برنمیگردیم و هرچیز دیگه ای هم که ببینی بر میداری و خاله مجبوره همه رو حساب کنه. شایدم یه روزی تو هم مثل خاله قیمت همه انواع پفک و چیپس و...رو حفظ باشی و...!

همین گردش دو نفره و لمس ۵ انگشت ظریف و لطیفت٬ برام قشنگ ترین حس دنیاست و از اون لذت بخش تر شنیدن صدای آروم قدمهات و شنیدن صدای ناز و کودکانه ات: لااا له!( چند وقتیه که دیگه بهم نمیگی لالی٬ و میگی لاله) لپپپ بخر! باشه؟ به به بخر! باشه؟

و خاله تسلیم خواسته های کودکانه کیمیا: باشه

ـ خاله الهام٬ بچگی ما با پفک نمکی مینو و کیک لی لی پوت و کارملاو تخم مرغ شانسی و... گذشت و الان کودکی کیمیا با لپ لپ و انتظاری کودکانه و چشم دوختن به دستی که لپ لپ رو باز کنه و شوق خرید پاستیل و ...میگذره.